Monthly Archives: Αύγουστος 2012

Το τίμιο ξύλο φέρνει γρουσουζιά

.

Απόδειξη :

Ο Χριστός είχε επάνω του ολόκληρο τον τίμιο σταυρό και πέθανε.

.

Categories: Βλασφήμια βλασφημάκια μου | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Τα καλύτερα βίντεο των ράδιο αρβύλα

.

1. Υπολογιστές στην αρχαιότητα (μέρος πρώτο) :

 

2. Υπολογιστές στην αρχαιότητα (μέρος δεύτερο) :

 

3. Άι μακ :

 

4. Papaipad :

 

5. Μπουτάρης, Άνθιμος και gay pride :

 

6. MASA :

 

7. Τούρκικο σήριαλ – σούπερμαν :

 

8. Τούρκικο σήριαλ – Patty :

 

9. Ο Χίτλερ και η ελληνική οικονομία :

 

10. 80’s να ‘ναι οι βουλευτές σου :

 

11. ΚΚΕ τα 60’s σου λαέ :

 

12. Οι πραγματικοί εξωγήινοι :

 

13. Το σποτ της χρυσής αυγής :

 

14. Άδωνις Γεωργιάδης – «κυρίες και κύριοι» :

 

15. Δραχμαγεδδών :

 

16. Φορόμποκοπ :

 

17. ΤραβεΣΔΟΕ :

 

18. Γιατί ο Νότης δε θα γίνει πρωθυπουργός :

 

19. Πρέκας με καπνούς στα αυτιά :

 

20. Ελένη Λουκά on tour :

 

21. Best of Καμπουράκη – Οικονομέα :

 

22. Μαρία Μπεκατώρου – ο καιρός :

 

23. Τα κυκλώματα της παγκοσμιοποίησης :

 

24. Αισιόδοξα βιβλία :

 

25. Τρομάζω και μαθαίνω :

 

26. Ειδήσεις με την Ελευθερία Νταβατζή :

 

27. Ο Κανάκης, ο Κωστάκης και η τσίχλα :

 

28. Βρακιά διασήμων :

 

29. Οι ξανθιές του big brother – όλοι οι διάλογοι σε ένα βίντεο :

 

30. Η καλύτερη περιγραφή αγώνα ever :

 

31. Τα νέα τεστ των δημοσίων υπαλλήλων :

 

32. Το savoir vivre του δημοσίου :

 

33. Teleshopping – σεμεδάκια :

 

34. Teleshopping – αποκωδικοποιητής σκέψης :

 

35. Teleshopping – τουρλοπούλι :

 

36. Teleshopping – το δεξί χέρι του Σαμαρά :

 

37. Teleshopping – ψηφοφορομπότ :

 

38. Teleshopping – shit box :

 

39. Teleshopping – βιβλία για μοντέλες :

 

40. Δέκα βίντεο σε ένα :

.

Categories: Οπτικοακουστικό υλικό | Σχολιάστε

Τα δεκατέσσερα βασικά όνειρα ενός άντρα και πώς αυτά εξελίσσονται στη διάρκεια της ζωής του

.

Κάθε άντρας, από τη φύση του, γεννιέται με δεκατέσσερα βασικά όνειρα (ή επιθυμίες, αν προτιμάτε) ενσωματωμένα βαθιά μέσα στο μυαλό του. Όσοι περιμένατε ένα στρογγυλό νούμερο, ώρα να απογοητευτείτε. Εδώ δεν γράφουμε σχετικό αφιέρωμα για χαζοπεριοδικό : This is the real thing.

Όσο ο άντρας μεγαλώνει, τα όνειρα αυτά αλλάζουν μεν στις λεπτομέρειες, αλλά δεν μπορείς ποτέ ούτε να προσθέσεις κανένα, ούτε να αφαιρέσεις ούτε να αντικαταστήσεις κάποιο από αυτά με κάποιο άλλο. Είναι πάντα τα ίδια και πάντα δεκατέσσερα. Συνήθως μάλιστα περνάνε από τρία στάδια (όπως και ο ίδιος ο άντρας) : Της παιδικής ηλικίας, της εφηβείας και της ενηλικίωσης.

Έχοντας ξεμπερδέψει λοιπόν με τους προλόγους, προσωπικά έχω να καταθέσω τα εξής :

.

Όταν ήμουν παιδί ήθελα…

.

1. Να μένω εδώ :

.

2. Να τρώω ό,τι τρώει αυτός :

.

3. Να δουλεύω εδώ :

.

4. Να οδηγώ αυτό :

.

5. Να έχω πάντα μαζί μου το ισχυρότερο όπλο :

.

6. Να μου ανήκει το εξής υπολογιστικό σύστημα :

.

7. Να μη συμβαίνει ποτέ αυτό :

.

8. Ο κολλητός μου να είναι ο…

.

9. Να ζω τέτοιες περιπέτειες με τους φίλους μου :

.

10. Να μοιάσω στον…

.

11. Να μην ξεμείνω ποτέ από…

.

12. Να κατακτήσω το κορίτσι των ονείρων μου…

.

13. …και να φτιάξω μαζί της την τέλεια οικογένεια.

.

14. Α!.. και η ομάδα μου να κερδίσει το πρωτάθλημα :

.

Ως έφηβος ήθελα…

.

1. Να μένω εδώ :

.

2. Να τρώω ό,τι τρώει αυτός :

.

3. Να δουλεύω ως…

.

4. Να οδηγώ αυτό :

.

5. Να έχω πάντα μαζί μου το ισχυρότερο όπλο :

.

6. Να μου ανήκει το εξής υπολογιστικό σύστημα :

.

7. Να μη συμβεί ποτέ αυτό :

.

8. Ο κολλητός μου να είναι ο…

.

9. Να ζω τέτοιες περιπέτειες με τους φίλους μου :

.

10. Να μοιάσω στον…

.

11. Να μην ξεμείνω ποτέ από…

.

12. Να κατακτήσω το κορίτσι των ονείρων μου…

.

13. …και να φτιάξω μαζί της την τέλεια οικογένεια.

.

14. Α!.. και η ομάδα μου να κερδίσει το πρωτάθλημα :

.

Τώρα που μεγάλωσα, έχω κατασταλάξει ότι θέλω…

.

1. Να μένω εδώ :

.

2. Να τρώω ό,τι τρώει αυτός :

.

3. Να δουλεύω εδώ :

.

4. Να οδηγώ αυτό :

.

5. Να έχω πάντα σε ετοιμότητα το ισχυρότερο όπλο :

.

6. Να μου ανήκει το εξής υπολογιστικό σύστημα :

.

7. Να σταματήσει να συμβαίνει αυτό :

.

8. Ο κολλητός μου να είναι ο…

.

9. Να ζω τέτοιες περιπέτειες με τους φίλους μου :

.

10. Να μοιάσω στους…

.

11. Να μην ξεμείνω ποτέ από…

.

12. Να κατακτήσω το κορίτσι των ονείρων μου…

.

13. …και να φτιάξω μαζί της την τέλεια οικογένεια.

.

14. Α!.. και η ομάδα μου να κερδίσει το πρωτάθλημα :

(το ΜΟΝΟ όνειρο που μένει πάντα ίδιο και απαράλλαχτο!)

.

Η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει τελευταία…

Αλλά ψυχοραγεί για χρόνια η πουτάνα!

.

Categories: Εγχώρια | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Για να είμαι δίκαιος…

.

Δεν ξέρω αν σε άφησα να με βρεις ποτέ, και πάντως όχι απόψε, στο λίγο φως που φέγγει το ξημέρωμα. Δεν πρόσεξα καν αν είχες έναν καημό για πανωφόρι, είχε μπει σκόνη στα μάτια μου. Μη γελαστείς, όχι χρυσόσκονη…

Ο πυρετός λέει ψέματα, ήμουν κι εγώ εκεί; Με βρήκες; Το αίμα μου δεν έχει πια αλκοόλ και στο σταθμό έμεινες μόνη σου, σε είδα.

Τελικά δεν έμαθα το ρεύμα που χτυπάει τις νύχτες σου. Και μόνο αέναες εικασίες θα γεννάνε τα χέρια μου για το αν θα σε έπαιρναν αγκαλιά.

Σαν κάτι που σκορπάει. Σαν κάτι να σκόρπισε.

Και η τελευταία μου αγωνία είναι αν πρόλαβες τουλάχιστον να το τραγουδήσεις.

.

Categories: Εγχώρια | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Χάνω R.E.M.

.

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να κοιμάμαι έξι-και-κάτι ώρες την ημέρα αντί για οκτώ (που ήταν το απαράβατο στάνταρ μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου), και να ξυπνάω μια χαρά. Γερνάω…

Χάνω έναν κύκλο ύπνου (τέσσερις αντί για πέντε). Χάνω ένα στάδιο R.E.M.

Ελπίζω μόνο να χάνω το στάδιο «everybody hurts» και να κρατάω σίγουρα το στάδιο «shiny happy people».

Θα δείξει.

.

Categories: Εγχώρια | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Μάνος Χατζιδάκις : Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι

.

Κείμενο του συνθέτη Μάνου Χατζιδάκι για τον νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, το οποίο είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ’μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.»

.

Categories: Θεωρητικά | 1 σχόλιο

Θέλω να έχω πάντα την τελευταία λέξη

.

«Ωώδης».

Πάρτε τον πούλο λέμε.

.

Categories: Εγχώρια | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Αφιερωμένο σε όσους ψήφισαν Κουβέλη και τώρα που τους φτύνουμε ψελλίζουν γελοίες δικαιολογίες περί σχετικότητας της αλήθειας

.

Σε έναν κόσμο που η αλήθεια είναι (βολικώς) πάντα σχετική, που όλα έχουν και αντίστροφες αναγνώσεις γιατί έτσι-μας-αρέσει, σε έναν κόσμο που καταπίνουμε την προπαγάνδα αμάσητη και μετά αποποιούμαστε των φριχτών ευθυνών μας απέναντι στα ίδια μας τα παιδιά που χαντακώνουμε με τις επιλογές μας, μιας και υπάρχει πάντα μια στερεοτυπική δικαιολογία σχεδόν για το οτιδήποτε, σε έναν κόσμο που μεσήλικες μαντράχαλοι και μαντραχαλούδες καταφεύγουμε στο μελό της παιδικής-εφηβικής-δενξερωκαιγωτικής «κακοποίησής» μας για να χαϊδεύουμε τον εαυτούλη μας και να του συγχωρούμε σχεδόν ό,τι και να κάνει, ναι, σε έναν τέτοιο κόσμο το σάλιο δεν θα έπρεπε να περισσεύει. Θα έπρεπε να προορίζεται για «εσωτερική κατανάλωση».

.

Categories: Γνωμισματική ένωση | Ετικέτες: | Σχολιάστε

ΟΧΙ στην επαναφορά της θανατικής ποινής

.

Σε μια ανήκουστη, απάνθρωπη, ανιστόρητη και ξεδιάντροπη «πρωτοβουλία», η χρυσή αυγή προτείνει την επαναφορά της θανατικής ποινής. Περιττό φυσικά να μιλήσω για το «ποιόν», το «επίπεδο» και τις «ιδέες» των νεοναζιστών κτηνανθρώπων. Με αφορμή όμως αυτήν την «πρωτοβουλία», θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σχετικές σκέψεις μου.

Θα προσπεράσω γρήγορα όσα θεωρώ τόσο αυτονόητα που δεν μπορώ να διαχειριστώ καμία διαλογική διαπραγμάτευση γύρω τους : Το ότι η (κάθε) ζωή είναι ιερή και συνιστά αυταξία, το ότι ηθικά, συνειδησιακά και ανθρώπινα κανείς δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα και για κανέναν λόγο να την αφαιρεί από κανέναν, το ότι δικαιοσύνη δεν σημαίνει εκδίκηση, το ότι ο πολιτισμός δεν “πατσίζει” με τη βαρβαρότητα στο δικό της γήπεδο, και βέβαια το ότι ο ύψιστος σκοπός όλων των κοινωνιών της ανθρωπότητας (πρέπει να) είναι η ολιστική προστασία όλων των ανθρώπων και ο εφοδιασμός τους με όλα τα απαραίτητα υλικά ή άυλα αγαθά ώστε αυτοί να φτάσουν στο μέγιστο δυνατό επίπεδο αυτοεκπλήρωσης (και θα πρέπει, αν μη τι άλλο, να είναι ζωντανοί για να το πετύχουν αυτό).

Έτσι, πέρα από τα εκ των ων ουκ άνευ προαναφερθέντα, και για να αποστομώσω εξ αποδυτηρίων όσους βιάζονται να κανιβαλίσουν τον όρο “κουλτουριάρης”, θα επιλέξω να αναλύσω το όλο ζήτημα από μια πιο “πρακτική”, πιο “χρησιμοθηρική” σκοπιά.

Ας εκκινήσουμε λοιπόν από τα στοιχειώδη : Κατ’ αρχήν, τι σημαίνει «σε σκοτώνω επειδή σκότωσες»; Αυτή η ψυχαναγκαστικά γραμμική σχέση μεταξύ αιτίου και αιτιατού υποδηλώνει ένα σκεπτικό καθηλωμένο στο πιο ακατέργαστο θυμικό, στη νηπιακή ανωριμότητα («μία σου και μία μου») και στη θεοκρατική αμορφωσιά («οφθαλμός αντί οφθαλμού»). Σκοπός μιας οργανωμένης κοινωνίας δεν είναι να τιμωρεί τον «κακό» προκειμένου να νιώσουν καλύτερα οι συγγενείς του θύματος. Ούτε, πολύ περισσότερο, να προσφέρει εκ του πονηρού «παρηγοριά» στους λογής αδικημένους και κατατρεγμένους, ώστε να ξεχάσουν (προσωρινά) τα προβλήματά τους, είτε μέσω της διεστραμμένα παρηγορητικής ευφορίας του «κοίτα, υπάρχουν και χειρότερα», είτε μέσω του διαταξικού εφησυχασμού ότι «το σύστημα δουλεύει» και τιμωρεί τους κακούς, άρα επιβραβεύει τους καλούς, άρα, δεν μπορεί, «θα έρθει άσπρη μέρα και για μας» που πηγαίνουμε «με τον σταυρό στο χέρι». Όποιος νιώθει αδύναμος, φοβάται. Όποιος φοβάται, θέλει να ελπίζει. Και έχοντας (σχεδιασμένα) καθηλωθεί ψυχοπνευματικά σε μία ανήλικη κατάσταση, περιμένει έναν «μπαμπάκα» να τον πάρει από το χεράκι και να τον σώσει, κατακεραυνώνοντας ταυτόχρονα τους υπεύθυνους για την κατάντια του. Αν είναι δεξιός, περιμένει τον θεό. Αν είναι δήθεν «αριστερός» (τουτέστιν, συντηρητικός σοβιετόφιλος παλαιοκομματικού τύπου), τον νέο Στάλιν. Σε κάθε περίπτωση, πανεύκολα χειραγωγήσιμος, πείθεται άνετα ότι ο εχθρός (μιας και χρειάζεται έναν εχθρό για να ξεσπάσει) είναι, κατά το δοκούν, οι μετανάστες, οι μαύροι, οι Εβραίοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι γυναίκες, τα παιδιά (ναι, καλά διαβάσατε), οι κοκκινομάλληδες, οι αριστερόχειρες, οι χορτοφάγοι, ή, πιο ύπουλα, πιο γενικά και πιο αόριστα, «οι κακοί». Που αν αφανιστούν, ο τόπος «ξεβρωμίζει».

Σας θυμίζει τίποτα όλο αυτό; Τους νεοέλληνες μήπως; Για πάμε παρακάτω.

Ποιός (πρέπει να) είναι όμως ο αληθινός σκοπός μιας οργανωμένης κοινωνίας; Πολύ απλά, ο σκοπός της (υποτίθεται ότι) είναι η βελτίωση της ζωής των μελών της, μέσω κανόνων οι οποίοι :

1. Μας διευκολύνουν να συνυπάρχουμε όσο το δυνατόν πιο δίκαια.

2. Εξυψώνουν τα ευγενή έμφυτα ανθρώπινα  χαρακτηριστικά έναντι των ταπεινών, ώστε οι ίδιοι (οι κανόνες) να μας χρειάζονται όλο και λιγότερο.

Ας δούμε τη θανατική ποινή λοιπόν κάτω από το πρίσμα των δύο αυτών αξιωμάτων :

1α. Αν οι συλλογικοί κανόνες για δίκαιη συνύπαρξη λειτουργούν σωστά, τότε τα κοινωνικά αίτια των εγκλημάτων (για παράδειγμα, η ανέχεια σε σχέση με εγκλήματα όπως οι ληστείες, ή η έλλειψη παιδείας σε σχέση π.χ. με τα λεγόμενα «εγκλήματα πάθους») εξαλείφονται. Μαζί τους εξαλείφεται και η πλειοψηφία των εγκληματιών (πλην των ψυχοπαθολογικών περιπτώσεων). Έτσι, αν πρέπει να αρχίσουμε από κάπου, και αν θέλουμε να είμαστε τίμιοι με τους εαυτούς μας ακολουθώντας την εργώδη οδό και όχι την εύκολη, τεμπέλικη, «ωχ αδερφέ» λύση του «…σκοτώστε τους!», θα πρέπει να αρχίσουμε από την εξάλειψη της κάθε λογής κοινωνικής αδικίας.

1β. Η θανατική ποινή δεν μας βοηθά να συνυπάρχουμε πιο δίκαια. Η απομόνωση των εγκληματιών από το κοινωνικό σύνολο επιτυγχάνεται το ίδιο αποτελεσματικά με τη στέρηση της ελευθερίας τους. Άρα, εξετάζοντας επίτηδες το όλο θέμα εντελώς ψυχρά και πρακτικά, δεν κερδίζουμε κάτι με το να τους σκοτώνουμε. Τουναντίον, συνηθίζουμε, εσωτερικεύουμε, αποστηθίζουμε και τελικά εθιζόμαστε τόσο πολύ στη βία, που την αναπαράγουμε σαν κοινωνία όλο και συχνότερα και όλο και εντονότερα (στις ΗΠΑ, στη Μέκκα δηλαδή της θανατικής ποινής, η εγκληματικότητα έχει ανέλθει σε δυσθεώρητα ύψη).
Αντίθετα, εντάσσοντας τους εγκληματίες σε μια διαδικασία σωφρονισμού (πέρα από ότι τους απομονώνουμε αποτελεσματικά …δουλέψει-δε-δουλέψει ο σωφρονισμός), μέσα στα πλαίσια ενός ανθρωποκεντρικού και λειτουργικού σωφρονιστικού συστήματος, όλες οι σχετικές επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι οι συντριπτικά περισσότεροι εξ αυτών βελτιώνουν θεαματικά την κοινωνική τους ενσυναίσθηση και μπορούν κάποια στιγμή να επανενταχθούν ομαλά στο κοινωνικό σύνολο, πράγμα που ολοφάνερα αποτελεί τη μεγαλύτερη νίκη όλων μας απέναντι στη βία και στον κακό εαυτό μας.
Κι ας μη βιαστεί κάποιος να πει «μα τι αφελής είσαι!…» Μίλησα, ναι, για λειτουργικό σωφρονιστικό σύστημα. Και επειδή δηλαδή δεν το έχουμε, δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να το φτιάξουμε (μέσω της γενικότερης ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗΣ προσπάθειας που έχουμε ως καθήκον μπροστά μας για αλλαγή των τωρινών κοινωνικών δομών και σχέσεων), ακόμα κι αν αποδεδειγμένα είναι η σωστή λύση; Πάλι κι εδώ λοιπόν ο ωχαδερφιμός και η τεμπελιά του νεοέλληνα, η νοοτροπία του «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» και του «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι». Αν κάποιος είναι ευθυνόφοβος και φυγόπονος, εντάξει, ας είναι. Ο ίδιος άνθρωπος όμως δεν έχει δικαίωμα να έχει (την όποια) άποψη επί του θέματος. Το «μονά-ζυγά δικά μας» σε αυτή χώρα, που κανείς δεν βγάζει το φίδι από την τρύπα καταναλώνοντας προσωπικό κόπο και χρόνο, αλλά όλοι έχουν άποψη από την καρέκλα του καφενείου, πρέπει να τελειώσει.

2α. Εκτός από το πρακτικό, υπάρχει και το θέμα της μαζικής νοοτροπίας, της συλλογικής συνείδησης που διαμορφώνουμε ως λαός και του πόσο επηρεαζόμαστε προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Με λίγα λόγια : Αν τα ταπεινά έμφυτα ανθρώπινα  χαρακτηριστικά υπερισχύσουν έναντι των αντίστοιχων ευγενών, με αφορμή (και) την επαναφορά της θανατικής ποινής, αυτό δεν θα εκφραστεί μόνο στην «τιμωρία» των εγκληματιών. Αν το ταμπού σπάσει, το τέρας που θα γεννηθεί δεν θα χορτάσει εύκολα. Αύριο, μεθαύριο, κάθε μέρα που περνάει, θα δηλητηριάζει με μαθηματική ακρίβεια όλο και περισσότερες εκφάνσεις τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού μας βίου, μέχρι να καταντήσουμε οικειοθελώς ένας αποκτηνωμένος όχλος που διψά για βία και για θάνατο. Οι συνέπειες για όλους μας; Προφανώς τραγικές.

2β. Κι αν γίνει …λάθος; Αν η πολιτεία, εν ψυχρώ και εκ προμελέτης, δολοφονήσει έναν αθώο; Κι αν ΔΕΝ γίνει λάθος; Αν η πολιτεία, εν ψυχρώ και εκ προμελέτης, δολοφονήσει έναν ένοχο;
Κοινή συνισταμένη είναι πάντα η δολοφονία, κι αυτό ούτε καλλωπίζεται ούτε αλλάζει.

Μένει μόνο ένα τελευταίο αντεπιχείρημα. Αντεπιχείρημα κάφρων, αλλά για να είμαι τυπικός θα ασχοληθώ και με αυτό. Είναι το απλοϊκό και κλασικό «καλά όλα αυτά, αλλά αν έρθει κάποιος και σου σκοτώσει τη μάνα τι θα κάνεις; δε θα θες να τον σκοτώσεις;»

ΠΡΟΦΑΝΩΣ! Μόνο που αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω για να δουλεύει η κοινωνία σωστά και όχι λάθος. Στα λόγια μου έρχεστε λοιπόν, χωρίς να το καταλαβαίνετε, ω κάφροι : Η κοινωνία πρέπει να λειτουργεί ευνομούμενα, με κανόνες δικαίου και με ανθρωπιά, ΑΚΡΙΒΩΣ για να προστατέψει ηθικά και εμένα (τον κάθε εμένα) από τον ίδιο μου τον εαυτό όταν δεν θα μπορώ να συγκρατήσω το ζώο που έχω (όπως όλοι) μέσα μου. Είναι τότε, που θα διψάω για εκδίκηση και δεν θα μπορώ να βάλω εγώ φραγμό στον εαυτό μου, που πρέπει να το κάνει η κοινωνία και οι πολιτισμένοι νόμοι της. Για να μην καταντήσω μισάνθρωπος, υπάνθρωπος και τελικά σκατάνθρωπος.

Υ.Γ.
Η λέξη «εγκληματίες» χρησιμοποιείται στο κείμενο εντελώς συνειδητά – αν θέλετε, με τη «Ντοστογιεφσκική» έννοια. Δεν υποστηρίζω, αναμασώντας political correct συμβατικότητες, ότι δεν πρέπει να εφαρμόζουμε τη θανατική ποινή σε «ποινικούς κρατούμενους». Υποστηρίζω ότι δεν πρέπει να εφαρμόζουμε τη θανατική ποινή (ούτε) σε εγκληματίες.

Αυτά. Κι ένα βίντεο για κερασάκι :

.

Categories: Θεωρητικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Χριστιανική ιστορία με τράπουλα

.

Έτσι άρχισαν όλα :

 

Η ευλαβική συνέχεια :

.

Categories: Βλασφήμια βλασφημάκια μου | Σχολιάστε

Blog στο WordPress.com.