Εγχώρια

Για να είμαι δίκαιος…

.

Δεν ξέρω αν σε άφησα να με βρεις ποτέ, και πάντως όχι απόψε, στο λίγο φως που φέγγει το ξημέρωμα. Δεν πρόσεξα καν αν είχες έναν καημό για πανωφόρι, είχε μπει σκόνη στα μάτια μου. Μη γελαστείς, όχι χρυσόσκονη…

Ο πυρετός λέει ψέματα, ήμουν κι εγώ εκεί; Με βρήκες; Το αίμα μου δεν έχει πια αλκοόλ και στο σταθμό έμεινες μόνη σου, σε είδα.

Τελικά δεν έμαθα το ρεύμα που χτυπάει τις νύχτες σου. Και μόνο αέναες εικασίες θα γεννάνε τα χέρια μου για το αν θα σε έπαιρναν αγκαλιά.

Σαν κάτι που σκορπάει. Σαν κάτι να σκόρπισε.

Και η τελευταία μου αγωνία είναι αν πρόλαβες τουλάχιστον να το τραγουδήσεις.

.

Categories: Εγχώρια | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Χάνω R.E.M.

.

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να κοιμάμαι έξι-και-κάτι ώρες την ημέρα αντί για οκτώ (που ήταν το απαράβατο στάνταρ μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου), και να ξυπνάω μια χαρά. Γερνάω…

Χάνω έναν κύκλο ύπνου (τέσσερις αντί για πέντε). Χάνω ένα στάδιο R.E.M.

Ελπίζω μόνο να χάνω το στάδιο «everybody hurts» και να κρατάω σίγουρα το στάδιο «shiny happy people».

Θα δείξει.

.

Categories: Εγχώρια | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Ποιός παραφράζει τον Ian Anderson;

.

Σε όλο το τραγούδι, εμμονικά, η ίδια θλιβερή αποδοχή της συμβατικά νοούμενης «ενηλικίωσης».

«Too old to rock and roll, too young to die».

Ή μήπως όχι;

Ο τελευταίος στίχος δραπετεύει, και η απλοϊκή του ηθική παρέμβαση «αποκαθιστά» το τσιτάτο με τον καθρέφτη του.

«Never too old to rock and roll, if too young to die».

Αν μουλιάσουμε όμως τα χέρια μας, σφυρίζοντας δήθεν αδιάφορα, μέσα στα σχετικά κλισέ, μπορεί και να δούμε, ή μπορεί να θελήσουμε να δούμε, τις πτυχώσεις των ακροδαχτύλων μας να σχηματίζουν κάτι σαν τη φράση «ο έρωτας είναι το αληθινό rock και o χωρισμός η πρόβα του θανάτου».
Λέμε τώρα.

Ε, από εκεί η παράφραση είναι ένας νευρώνας δρόμος.

Για αυτό σου λέω. Την επόμενη φορά που δεν θα αισθανθείς τίποτα, μην μασήσεις.

«Too old to fall in love, too young to try?»

Δε νομίζω dude.

.

Categories: Εγχώρια | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Blog στο WordPress.com.