Επικαιρικά

Επιστολή παραίτησης (κάποιος, κάπου, κάποτε)

.

Μάλιστα..

Λευκό ηλεκτρονικό “χαρτί” και σκέψεις σαν ένα μπολ με μπλεγμένα αγκίστρια: Πας να τραβήξεις μία και ανεβαίνουν όλες μαζί. Να λοιπόν μια “δύσκολη” επιστολή.

Ποιά όμως είναι εκείνη η ασφαλής συνταγή που σε καθοδηγεί για το πώς η θυμική προσωπική απογοήτευση και η ορθολογική πολιτική ανάλυση συμπλέκουν μια αξιοδιάβαστη συνειρμική κατάθεση; Ε, όπως και σε τόσα άλλα το τελευταίο τρίμηνο… ας πάμε ψάχνοντας.

Κόκκινο Ε.Πα.Μ. δεμένο, στην ανέμη τυλιγμένο… Στην αρχή, τα βίντεο του Δημήτρη Καζάκη… εντυπώσεις… ερωτήσεις… θαυμασμός… “α, επιτέλους!”, “να και κάποιος που τα «λέει», και που ξέρει τι ακριβώς λέει”, “…μπορεί να τα κοινωνεί και στον μη ειδικό κόσμο…”, “ναι, με θάρρος και γνώση”, “το ήξερες αυτό; η δανειακή σύμβαση είναι παράνομη”, “μα βέβαια, κι εγώ, στο ράδιο 9”, “ααααα Ε.Πα.Μ. το λένε”, βρε …λες; Λες;;; “Πού θα σας βρω;” και συνεχίζεις… Όντως, το λένε ελπίδα, μη μασάς.

Και μετά, όσα προφέρεις και όσα σκέφτεσαι…

“Θα ήθελα να ενταχθώ στο Ε.Πα.Μ.”

“Ψάχνω μια πολιτική στέγη που να με καλύπτει γιατί η απίστευτη κατοχική λαίλαπα που έρχεται τα επόμενα χρόνια πρέπει να βρει οργανωμένη μαζική αντίσταση πάση θυσία.”

“Συμφωνώ με την λογική του Ενιαίου Μετώπου.”

“Το πείραμα αυτής της ενωτικής υπέρβασης είναι πρωτόγνωρο, ιδιοφυές και συγκινητικό: αναγνωρίζουμε τις διαφορές μας, τις αφήνουμε έξω από το Ε.Πα.Μ. και επιλέγουμε να συμφωνήσουμε, όλοι μαζί, ενωτικά, σε πέντε κοινά προτάγματα, μπούσουλα για τους κοινούς αγώνες, τη σωτηρία της χώρας και την αλλαγή της κοινωνίας.”

“Ναι, να λειτουργούμε δημοκρατικά.”

“Έχω βαρεθεί 20 χρόνια τώρα τα σεχταριστικά γκρουπούσκουλα της αριστεράς που ενώ υποτίθεται ότι υποστηρίζουν την δημιουργία μιας δίκαιης και ισότιμης κοινωνίας, λειτουργούν εσωτερικά με εντελώς Σταλινικό τρόπο.”

 “Όχι, να μην είμαστε αρχηγικό πολιτικό μόρφωμα.”

“Έχω βαρεθεί 20 χρόνια τώρα τα σεχταριστικά γκρουπούσκουλα της αριστεράς (δις) που νομίζουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και την προπαγανδίζουν αφ’ υψηλού στις “ηλίθιες” μάζες απορρίπτοντας όποιον δεν σκέφτεται πανομοιότυπα με εκείνους.”

Ακόμα πιο μετά, από την θεωρία στην πράξη…

“Καλώς ήρθες συναγωνιστή. Συγνώμη για την «ακαταστασία», το Ε.Πα.Μ. τώρα το φτιάχνουμε όπως βλέπεις.”

“Μπορώ να βοηθήσω; (Θέλω να πιστεύω ότι) είμαι αρκετά οργανωτικός. Θα προσπαθήσω να φτιάξω ένα καταστατικό.”

“Μετά χαράς”.

Και κάπως έτσι αρχίζεις.

Τομέας, συνέλευση, φασαρία, διαφωνίες, μαλώματα, συμφιλιώσεις, mail ένθεν κακείθεν, απόψεις στη γη, απόψεις στον αέρα, αντίθεση, σύνθεση, αποφάσεις, δράσεις… Υπέροχα. Τόσο, που φυσικά παραβλέπεις μικροπράγματα που δεν σου αρέσουν. Το μη στημένο, το αυθόρμητο, το νέο, το ατελές, είναι ανθρώπινο, με όλα τα προτερήματα και τα ελαττώματα της λέξης.

“Εσύ ήρθες τον Γενάρη. Πριν τις γιορτές είχαμε κάποιες διαγραφές… και αποχωρήσεις. Ιδεολογικές διαφωνίες γαρ.”

Χχχμμμμ… πείτε μας κάτι καινούργιο για πολιτικό μόρφωμα στην Ελλάδα.

Και συνεχίζεις.

Μικρά συννεφάκια στην αρχή… Ομιλία στην Εστία Πατερικών Μελετών και ανοιχτό κάλεσμα της “προσωρινής πολιτικής επιτροπής” στην Εκκλησία της Ελλάδος για δημιουργία κληρικολαϊκών συνελεύσεων. Εντάξει, ακόμα κι αν ανέβηκα στο συννεφάκι στα σαράντα μου χρόνια το έκανα οικειοθελώς. Πριν το βάψω ροζ όμως, (ή, καλύτερα, “πορφυρό”) δεν γράφω μια επιστολή;

“Κύριοι… Ένα Ενιαίο Μέτωπο δεν πρέπει να καταλήγει στο άλλο άκρο και να συμπεριλαμβάνει άκριτα τους πάντες – ειδικά δε, σκοταδιστικούς μηχανισμούς που διαχρονικά έχουν δράσει εις βάρος του λαού και της κοινωνίας.”

“Επίσης, ως προσωρινή και μη εκλεγμένη πολιτική επιτροπή δεν έχετε δικαιοδοσία να αλλοιώνετε με τέτοιες αυθαίρετες πρωτοβουλίες τον ενιαιομετωπικό χαρακτήρα μας. Η δουλειά σας είναι να μας πάτε σε Συνέδριο, να φροντίζετε για τα διαδικαστικής και λειτουργικής φύσεως θέματα μέχρι τότε και τίποτε άλλο.”

Αλλά είπαμε: Όσα προφέρεις και όσα σκέφτεσαι. Μην είσαι τόσο καχύποπτος πια! Ένα μήνα έχεις εδώ, μην αρχίζεις τη φασαρία. “Πάνω από όλα η ενότητα”. Τι κι αν η προσωρινή πολιτική επιτροπή δεν φρόντισε την “ανοιχτή επιστολή προς όλα τα μέλη του Ε.Πα.Μ.” να την στείλει πράγματι σε όλα τα μέλη του Ε.Πα.Μ.;

Πταίσμα. Άλλωστε, είχα δουλειά να κάνω. Τα ήδη προτεινόμενα στον κεντρικό ιστότοπο του Ε.Πα.Μ. καταστατικά ήταν μια πρώτη πρόκληση να καταθέσω τις απόψεις μου αναλύοντάς τα. Το οποίο και έκανα. Και τότε… γεννηθήτω celebrity!

Χρειάστηκαν μόνο τα δύο παραπάνω κείμενα για να γίνω “δημοφιλής” – τουλάχιστον, σε πρώτη φάση, στον Νότιο Τομέα. Προφανώς όμως (και επειδή το σύνδρομο του ροκ σταρ το ξεπέρασα στα δεκαέξι μου), με απασχόλησαν τα αίτια του φαινομένου και όχι το αποτέλεσμα: Ήταν το λυκειακό “popular” των ταινιών του John Hughes, διογκωμένο από ανθρώπους που έψαχναν “εναλλακτικούς ηγέτες”; Ή μήπως κάτι βαθύτερο υπέβοσκε στην αγωνία των μελών; Πλανιόταν άραγε ήδη στην ατμόσφαιρα ένα ανομολόγητο “κάτι–δεν πάει–καλά” συναίσθημα και εμείς που (πιστοί στις παραδόσεις της αθάνατης ελληνικής κοινωνίας) έχουμε μάθει να επιλέγουμε να το κρύβουμε, κατά τα ειωθότα, κάτω από το χαλάκι της “πίστης στους μπροστάρηδες”, βρήκαμε επιτέλους έναν συναγωνιστή που “τα χώνει” για να του πούμε τον πόνο μας;

Όπως και να ήταν, η δουλειά προχωρούσε και προτίμησα να δώσω έμφαση εκεί. Το καταστατικό που ετοίμαζα είχε τον …ατέλειωτο και ένας λόγος ήταν και αυτός: Καταλαβαίνοντας σιγά–σιγά, όσο περνούσε ο καιρός, γεγονός στο γεγονός, αφενός την πολύ πέρα από τα όρια της (μη) λειτουργικότητας ασυνεννοησία στη “βάση”, και αφετέρου την δομική ανεπάρκεια της πολιτικής και της οργανωτικής επιτροπής (ως “ανεπάρκεια” το ερμήνευα καλοπροαίρετα ακόμα τότε), έβγαλα το συμπέρασμα ότι η ανάγκη για θεσμούς μέσα στο Ε.Πα.Μ. ήταν άμεση και επιτακτική. Στην προσπάθειά μου λοιπόν να συνεισφέρω σε αυτήν την κατεύθυνση, τρομαγμένος από την υφιστάμενη αναποτελεσματικότητα, έδειξα “υπερβάλλοντα ζήλο”: Το πρώτο καταστατικό που υπέβαλλα ως πρόταση, στις υπεραναλυτικές 150 σελίδες του, πράγματι προσπαθούσε να “προβλέψει τα πάντα” και ως εκ τούτου δεν άφηνε πολλά περιθώρια (και μάλιστα σε μια τέτοια κοινωνικοπολιτική συγκυρία) για ευελιξία, ενώ ένα παλλαϊκό μέτωπο πράγματι έπρεπε να μπορεί να λειτουργεί με αντανακλαστικά …αιλουροειδούς. Λάθος που μου επισημάνθηκε, το αποδέχτηκα, και πιστεύω ότι κατάφερα να το διορθώσω με την τελική μου πρόταση που ήταν περίπου η …μισή και, πέραν αυτού, είχε κυρίως απαλλαγεί από τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και την δογματική αυστηρότητα της πρώτης, διατηρώντας όμως στο ακέραιο όλα τα αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά της, θέτοντας στέρεες οργανωτικές βάσεις για την εύρυθμη, καταμερισμένη και αποτελεσματική λειτουργία του Μετώπου και κατοχυρώνοντας αποτελεσματικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς απέναντι σε κάθε απόπειρα παρεκτροπής.

Ας γίνω όμως εδώ πιο συγκεκριμένος, ως οφείλω, σε σχέση με την ασυνεννοησία, την ανεπάρκεια και την αναποτελεσματικότητα. Χωρίς να παραγνωρίζω σε καμία περίπτωση την ύψιστη σπουδαιότητα του οικονομικού σκέλους (απλά δεν είχαμε λεφτά, πώς να το κάνουμε), προφανώς για πολλά από τα προβλήματά μας το οικονομικό δεν ήταν η αιτία. Για παράδειγμα, η ασυνεννοησία στις συνελεύσεις των Πυρήνων και των Τομέων (ατέρμονες συζητήσεις χωρίς συμπεράσματα και αποφάσεις, αδυναμία ιεράρχησης δράσεων, αδυναμία εκτέλεσης δράσεων πέραν των “πεπατημένων” κλπ) οφειλόταν σε μεγάλο ποσοστό στην έλλειψη σαφούς καθηκοντολογίου, καταμερισμού εργασιών και θεσμικού μπούσουλα οργάνωσης εξειδικευμένων ομάδων εργασίας με δημοκρατικό τρόπο. Άρα στην έλλειψη καταστατικού. Άρα στην καθυστέρηση του Συνεδρίου.

Και κάπως έτσι, περνάμε στην ανεπάρκεια. Ή μήπως τελικά δεν ήταν ανεπάρκεια; Η υπερβολική καθυστέρηση (στα όρια της απραξίας και της …υποψίας) που επέδειξε η προσωρινή πολιτική επιτροπή σε σχέση με αυτό που ήταν το πρώτιστο καθήκον της, δηλαδή την σύγκλιση του ιδρυτικού Συνεδρίου, αντικαταστάθηκε ξάφνου (και όσο πλησίαζαν οι εκλογές) από μια εξίσου λανθασμένη υπερεπιτάχυνση των διαδικασιών (γνωστή και με το νεοελληνικό ιδίωμα “τούρλα του Σαββάτου”).

Το (υπερβολικό) χρονικό διάστημα όμως που μεσολάβησε ανάμεσα στα δύο αυτά άκρα, ήταν το χειρότερο πράγμα που συνέβη στο Ε.Πα.Μ. Εκεί ήταν που “χάθηκε το παιχνίδι” και όχι σε όσα ακολούθησαν (Συνέδριο, εκλογικές συνεργασίες κλπ). Τα όσα ακολούθησαν ήταν απλά το προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα του ότι, δοθέντος αυτού του χρονικού διαστήματος, του οργανωτικού χάους, της μη νομιμοποίησης επιτροπών, προσώπων και διαδικασιών, της γενικότερης αίσθησης “προσωρινότητας” και άρα εκ των πραγμάτων αυθαιρεσίας, αλλά και της παλαιοκομματικής νοοτροπίας από την οποία κάποιοι που εντάχθηκαν / παρείσφρυσαν στο Ε.Πα.Μ. ήταν ποτισμένοι μέχρι το μεδούλι, συγκεκριμένα μέλη της προσωρινής πολιτικής επιτροπής (και επειδή η εξουσία ως γνωστόν γλυκαίνει, ειδικά όταν σερβίρεται χωρίς κανόνες) πρόλαβαν να αποκτήσουν συλλογική αυτοσυνείδηση ως κάτι πάνω και έξω από τα “απλά μέλη”.

Η γνωστή “αυλή” λοιπόν, δυστυχώς, είχε δημιουργηθεί. Και θα έδειχνε σύντομα τα δόντια της, μια και κάθε μιμιδιακό μόρφωμα που αποκτά αυτοσυνείδηση (από μια κομματική νομενκλατούρα μέχρι τον… Τερμινέιτορ στην γνωστή ταινία), θέτει ως πρωταρχικό στόχο του, νομοτελειακά, την διατήρηση της ομοιόστασής του με κάθε μέσο και κόστος. Ακόμα κι αν αυτό το κόστος μπορεί να είναι η καταστροφή του ίδιου του Ε.Πα.Μ. Τουλάχιστον του αρχικού Ε.Πα.Μ., του Ε.Πα.Μ. της Ιδρυτικής του Διακήρυξης, του Ε.Πα.Μ. των μελών του, του Ε.Πα.Μ. της δημοκρατίας στο εσωτερικό του, του Ε.Πα.Μ. της πρωτοπόρας σύλληψης του “Ενιαίου” και του “Παλλαϊκού”.

Φυσικά, δεν θέλω (και δεν πρέπει) να τα ισοπεδώσω όλα. Και προφανώς δεν ήταν όλα τα μέλη των δύο προσωρινών επιτροπών “αυλή”. Ίσως ούτε τα περισσότερα. Ούτε με ενδιαφέρει να “δώσω ποσοστά” παριστάνοντας τον γκουρού της εύκολης κριτικής. Ούτε παραγνωρίζω την εργώδη προσπάθεια πολλών συναγωνιστών από τις δύο προσωρινές επιτροπές για την ανάπτυξη του Ε.Πα.Μ., και μάλιστα όταν με πενιχρά μέσα είχαν να “κάνουν ζάφτι” έναν τεράστιο φόρτο δουλειάς. Ούτε, ούτε, ούτε…

 Άλλο είναι αυτό που λέω: Μας ικανοποιούσε αυτό; Το ότι δηλαδή το φαινόμενο δεν ήταν καθολικό και άρα θα μπορούσε να καταστεί “ελεγχόμενο”; Σοβαρά; Και γιατί να πρέπει να μπούμε καν σε αυτήν την διαδικασία; Στο κάτω–κάτω, ήρθαμε ή όχι στο Ε.Πα.Μ., πέρα από όλα τα υπόλοιπα, και για να ξεφύγουμε από όλες αυτές τις παλαιοκομματικές αηδίες; Το νέο ήθος που υποτίθεται ότι πρεσβεύαμε, δεν έπρεπε πριν από όλα να αντανακλάται στην ίδια μας την εσωτερική λειτουργία; Και ποιός μας εγγυάται ότι αύριο, παίρνοντας την κοινωνία στα χέρια μας (…λέμε τώρα), δεν θα την καταντούσαμε “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση” μία από τα ίδια, όσο εμείς, ή ένα κρίσιμο ποσοστό από εμάς (στο κέντρο των αποφάσεων όμως), μέναμε αδιόρθωτοι;

…Πώς είπατε;

Από εκεί και πέρα, το σκηνικό φάνηκε σιγά–σιγά να στήνεται στην εξέδρα της πρόθεσης. Ή, για να είμαι ακριβοδίκαιος, της σύγκρουσης των προθέσεων. Βέβαια, πέρα από την (όποια) πρόθεση, υπήρχε και η αντικειμενική ανεπάρκεια. Για παράδειγμα, τα αντανακλαστικά της προσωρινής πολιτικής επιτροπής απέναντι σε σοβαρές απειλές για την υπόληψη του Μετώπου (απαράδεκτα βιντεάκια από μέλη του Ε.Πα.Μ. που προπαγάνδιζαν πράγματα εκ διαμέτρου αντίθετα με τις Αρχές μας) αποδείχθηκαν απλώς ανεκδιήγητα. Όμως, τα λάθη είναι ανθρώπινα. Από την άλλη, και η (όποια) πρόθεση, βρε αδερφέ, ανθρώπινη είναι. Επιστημονικά, το “ανθρώπινο φαινόμενο” είναι πολυπαραγοντικό και ιδιαζόντως περίπλοκο… Ή όχι;

Όπως και να ήταν, η δουλειά προχωρούσε κι άλλο και προτίμησα να δώσω έμφαση εκεί. Κάποτε λοιπόν το καταστατικό ετοιμάστηκε. Και αναρτήθηκε. Πέρα από συμφωνίες ή διαφωνίες, και μακριά από το να νιώσω κολακευμένος, αποφάσισα να κατευθύνω τις προσπάθειές μου στην προάσπιση του (για εμένα) δημοκρατικού αυτονόητου. Το οποίο αυτονόητο είχε ήδη δεχθεί ένα (ακόμη) σοβαρό πλήγμα. Και μάλιστα με την μορφή Δημοψηφίσματος (ενώ δε θα έπρεπε να είναι καθόλου μα καθόλου έτσι).

“Συμφωνείτε να γίνουμε κόμμα διατηρώντας τον χαρακτήρα του Μετώπου;”

Μα, τι άλλη επιλογή είχαμε; Μήπως (ουσιαστικά) καμία; Για ποιό λόγο η ερώτηση και όλο το μακροσκελές συνοδευτικό κείμενο έπαιρνε τόσο “ασφυκτική” θέση υπέρ της μίας άποψης; Γιατί δεν υπήρχε η δυνατότητα να ψηφίσουμε όλες τις επιλογές (κόμμα, σωματείο, αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία,   τίποτα) και να προβλέπεται μία δεύτερη αναμέτρηση ανάμεσα στις δύο επικρατέστερες επιλογές της πρώτης; Αν κάποιος (για τον όποιον λόγο) επιθυμούσε το Ε.Πα.Μ. να αποκτήσει τη νομική μορφή του σωματείου, πώς θα το ψήφιζε αυτό αφού δεν υπήρχε η δυνατότητα; Θα ψήφιζε απλά “Όχι”; Και αν το “Όχι” τελικά επικρατούσε, πώς θα ξέραμε αν η πλειοψηφία ήθελε “όχι κόμμα αλλά σωματείο” ή “ούτε κόμμα ούτε τίποτα”; Γιατί δεν προβλέφθηκε το “Λευκό”, ή το τι θα γινόταν στην περίπτωση ισοψηφίας; Ποιός και γιατί φοβόταν τον πλουραλισμό των απόψεων;

 Όλα τα παραπάνω δεν τα λέω φυσικά τώρα. Τα έγραψα (πάλι) σε μια νέα “ανοιχτή επιστολή προς όλα τα μέλη του Ε.Πα.Μ.” που για μια ακόμα φορά η προσωρινή πολιτική επιτροπή δεν φρόντισε να την στείλει σε όλα τα μέλη του Ε.Πα.Μ. (ή φρόντισε να μην τη στείλει, διαβάστε κατά το δοκούν).

Και έτσι, φτάνουμε λίγο πριν το Συνέδριο: Έχουν διαφανεί προ πολλού οι “άξονες” και οι “αντιάξονες”, οι διαβόητες “ισορροπίες”. Η ερμηνεία κάποιων …φθινοπωρινών φαινομένων (αποχωρήσεις, διαγραφές) που μέχρι τώρα ντυνόταν φιλάρεσκα τον μανδύα των ιδεολογικών διαφορών, άρχιζε να δοκιμάζει την  prêt-à-porter συλλογή του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Τα “δόντια” που λέγαμε, από μια αυλή που ετοίμαζε την τελική της επίθεση για την άλωση του Ε.Πα.Μ.: Ακόμα και (ή μάλλον, καλύτερα, κυρίως) συναγωνιστές με το επίπεδο, το κύρος και την προσφορά ενός Δημήτρη Πατέλη, άρχισαν να γίνονται αντικείμενο εμπάθειας και κριτικής επιπέδου λαχαναγοράς, επειδή έσπευσαν από την πρώτη στιγμή (ως όφειλαν) να στηλιτεύσουν την εξελισσόμενη παρεκτροπή του Ε.Πα.Μ. από τις θέσεις της Ιδρυτικής του Διακήρυξης και την σταδιακή του μετάλλαξη σε ένα αρχηγικό μόρφωμα, κυρίως μέσα από μία παγιωμένη κατάσταση μιντιακής μονοκρατορίας.

Πώς όμως είχε προλάβει να στρεβλωθεί έτσι η όλη κατάσταση, ειδικά σε σχέση με τα μίντια του Ε.Πα.Μ.; Και πάλι έφταιγε η καθυστέρηση του Συνεδρίου, η καθυστέρηση της αποκρυστάλλωσης των θεσμών και των λειτουργιών μας: Γιατί, εντάξει, ο συναγωνιστής που είναι πράγματι ο καλύτερος στην προβολή των θέσεών μας, ας τις προβάλλει. Και εντάξει, όσο τα πράγματα είναι ακόμα προσωρινά και “χύμα”, ας πάρει και κάποιες πρωτοβουλίες σε σχέση με το τί θα πει και πού θα το πει. Όταν όμως αυτό το “ελέω ανοργανωσιάς” προσωρινό προνόμιο αρχίζει και παρερμηνεύεται ως ντε φάκτο δικαίωμα, και όταν η αυλή, καταλαβαίνοντας εύστοχα ότι το αδύνατο σημείο του (όπως αποδείχτηκε) άπειρου στην διαχείριση της ξαφνικής δημοσιότητας συγκεκριμένου συναγωνιστή είναι το …χειροκρότημα, τον “ντοπάρει” επίτηδες προς αυτή την κατεύθυνση, μια και “γύρω–γύρω–όλοι από τον (αυθαιρέτως χρισθέντα) αρχηγό βολευόμαστε και εμείς”, τότε τα πράγματα δεν πάνε καλά. Δεν πάνε καθόλου καλά.

Σε αυτό το σημείο πάντως, και για να είμαι έντιμος, θα πρέπει να αναφέρω ότι το χειρότερο περί αυλής σενάριο που ακούγεται τον τελευταίο καιρό (ότι δηλαδή κάποια μέλη της ήταν “φυτευτά” στο Ε.Πα.Μ., με σκοπό εξ αρχής να εκμεταλλευτούν την – ταλαντευόμενη – πολιτική αμετροέπεια του συγκεκριμένου συναγωνιστή ώστε να εξουδετερώσουν την – αδιαμφισβήτητη – οικονομική του ιδιοφυία) δεν με βρίσκει σύμφωνο. Το “χέρι μου στη φωτιά” βέβαια δεν το βάζω για κανέναν (όπως και ξέρω ότι κανένας δεν το κάνει για εμένα ή τον κάθε εμένα), αλλά οι αντιδράσεις (τουλάχιστον σε συναισθηματικό επίπεδο) όλων των λεγόμενων “ηγετικών” μελών, τώρα που το Ε.Πα.Μ. δείχνει να αυτοκαταστρέφεται, μαρτυρά ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν αυτός ο σκοπός τους.

Πίσω στην …ιστορία μας όμως: Ήταν πια φανερό λοιπόν, λίγο πριν το Συνέδριο, ότι η προαναφερθείσα μιντιακή μονοκρατορία αποτελούσε πλέον τον μεγαλύτερο εχθρό του Μετώπου: Όποιος ελέγχει την πληροφορία ελέγχει τα πάντα, και μπορεί, εν όψει Συνεδρίου, να πλασαριστεί στην “μάχη για το Ε.Πα.Μ.” σε καλύτερη θέση.

Μόνο που ξεχνάμε κάτι, βρε συναγωνιστές. Το ότι η “μάχη του Ε.Πα.Μ.” δεν είναι αυτή. Δεν θα έπρεπε να είναι αυτή! Ο πραγματικός εχθρός είναι απέξω, όχι μέσα στις τάξεις μας. Και έχει όνομα: Λέγεται άλωση και κατοχή της χώρας, της χώρας ΜΑΣ, από το πολυεθνικό νεοφιλελεύθερο χρηματοπιστωτικό σύστημα και τα ντόπια τσιράκια του. Και εμείς τι κάνουμε;;

Τρώμε τα μουστάκια μας; Τσακωνόμαστε σαν τα κοκόρια; Προσπαθούμε να “πιάσουμε στασίδι” δίπλα στον “φυσικό ηγέτη” (!!) ώστε να …βγούμε βουλευτές; Τι;

Γαμώ το κέρατό μου, βρε συναγωνιστές. Γαμώ το κέρατό μου.

Με μια τέτοια ατμόσφαιρα να είναι πλέον παγιωμένη, τα όσα ακολούθησαν από εκεί και πέρα ήταν απλώς εξωφρενικά: Ίντριγκες, σούπα–μούπες, μυστικές διαπραγματεύσεις, διαγραφές, απειλές για διαγραφές ή αποχωρήσεις, προειλημμένες αποφάσεις κονκλαβίων, εγκάθετοι σύνεδροι σε διατεταγμένες αποστολές… Ξεκατινιάσματα επιπέδου κουτσομπολίστικης εκπομπής…

Αλλά ας τα πάρουμε ένα–ένα… Έτοιμοι;

Δύο εβδομάδες πριν το Συνέδριο, με καλεί η προσωρινή πολιτική επιτροπή και μου αναθέτει τον “συντονισμό” μιας επιτροπής καταστατικού, επειδή “έχω κάνει καλή δουλειά με το καταστατικό μου”. Μέλη αυτής της επιτροπής καταστατικού είχαν οριστεί όλοι όσοι είχαν ανεβάσει πρόταση καταστατικού στον κεντρικό ιστότοπο του Ε.Πα.Μ., συν τέσσερα μέλη της προσωρινής πολιτικής επιτροπής (αναφέρω αλφαβητικά: Αποσκίτης Λεωνίδας, Δουλφής Γιάννης, Καζάκης Δημήτρης, Κυπριώτης Δημήτρης. Μάλιστα, με την εξαίρεση του Λεωνίδα Αποσκίτη, οι υπόλοιποι συναγωνιστές είχαν “διπλή” ιδιότητα μια και είχαν καταθέσει και οι ίδιοι προτάσεις καταστατικού).

Αρνούμενος τον ανούσιο τίτλο του “συντονιστή”, τους λέω ότι απλά θα αναλάβω να συγκαλέσω την επιτροπή – να κανονίσω το πρώτο ραντεβού. Η οδηγία που παίρνω (παρουσία πολλών μαρτύρων) είναι ότι αυτή η επιτροπή πρέπει να κάνει “κωδικοποίηση των επιμέρους προτάσεων και σύνθεσή τους”. Τους λέω ότι έχω μελετήσει όλες τις προτάσεις πολύ καλά και ότι αποκλείεται από όλες τους (δεκαοκτώ) να προκύψει συνθετικά μόνο μία, γιατί κάποιες είναι τελείως διαφορετικής φιλοσοφίας. Όμως, με διάθεση για συναίνεση, μπορεί τελικά να προκύψουν γύρω στις τέσσερις προτάσεις (και όπως αποδείχθηκε, έπεσα μέσα μέχρι κεραίας), ώστε να διευκολύνουμε το έργο των συνέδρων. Μου ανταπαντούν ότι συμφωνούν και “κάντε ό,τι μπορείτε παιδιά να συνθέσετε τις προτάσεις, άλλωστε σε δεύτερη φάση στο Συνέδριο οι σύνεδροι θα φτιάξουν μια νέα επιτροπή που θα αναλάβει μια πρόσθετη επεξεργασία των όσων προτάσεων θα έχουν μείνει ώστε να τις ενώσουν περαιτέρω” (πράγμα που τελικά δεν έγινε ποτέ, όπως και με τις υπόλοιπες επιτροπές συνέδρων που δήθεν θα δημιουργούνταν για να επεξεργαστούν διάφορα θέματα).

Έτσι, η επιτροπή καταστατικού συγκλήθηκε και το αποτέλεσμα μας εξέπληξε όλους ευχάριστα: Δώδεκα άγνωστοι (ως επί το πλείστον) μεταξύ μας άνθρωποι από την Αθήνα, και άλλοι πέντε εκτός Αθηνών, με εντελώς διαφορετικές προτάσεις και ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή μας, καταφέραμε σε δέκα μέρες, μέσα από πυρετώδεις συνεδριάσεις (με τα όποια προβλήματα, κυρίως διαδικαστικά), να ενώσουμε δεκαέξι προτάσεις σε τρεις. Με την εξαίρεση του συναγωνιστή Γιάννη Δουλφή, τα άλλα τρία μέλη της προσωρινής πολιτικής επιτροπής δεν ήρθαν ούτε σε μία συνεδρίαση. Έτσι, θεωρώντας φυσικά ότι δεν έχουμε δικαίωμα να “πειράξουμε” τις προτάσεις των συναγωνιστών Δημήτρη Καζάκη και Δημήτρη Κυπριώτη, μια και δεν συμμετείχαν στις συνεδριάσεις, και με τον συναγωνιστή Γιάννη Δουλφή, ως μέλος της προσωρινής πολιτικής επιτροπής, να έχει αναλάβει την ενημέρωσή της για την πορεία των εργασιών, τις αφήσαμε ως είχαν και ασχοληθήκαμε με τις υπόλοιπες. Παρόλα αυτά, να σημειωθεί εδώ και το ότι, οι δύο προτάσεις από τις τρεις (αυτές από την Αθήνα) επηρεάστηκαν και “μπολιάστηκαν” σε αρκετά σημεία από την πρόταση του συναγωνιστή Δημήτρη Καζάκη (προφανώς αναφέρομαι στην πρώτη πρόταση, όχι σε εκείνη που ο ίδιος παρουσίασε λίγο πριν το Συνέδριο και που τότε ακόμα δεν υπήρχε).

Τελικά, την Δευτέρα πριν το Συνέδριο, σε κοινή συνεδρίαση της προσωρινής πολιτικής επιτροπής με την επιτροπή καταστατικού, παρουσιάσαμε τις δύο προτάσεις στις οποίες είχαμε καταλήξει από την Αθήνα, και μέσω τηλεδιάσκεψης ο συναγωνιστής Πέτρος Σαμαράς την δική του από την Θεσσαλονίκη. Τονίσαμε δε, ότι οι άλλες δύο προτάσεις είχαν προφανώς μείνει απείραχτες, για να κατατεθούν κατά το δοκούν από τους συναγωνιστές στο Συνέδριο.

Και τότε, η αντίδραση κάποιων μελών της προσωρινής πολιτικής επιτροπής σε ένα θέμα που φαινόταν εντελώς διαδικαστικό, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία:

“Τι είναι αυτά τα απαράδεκτα πράγματα!”…

Εεεεεεεε;

“Δεν θα περάσουν αυτές οι προτάσεις!”…

Γιατί; Και από ποιόν θα “κοπούν”, παρά μόνο από τους Συνέδρους;

“Ποιός σας είπε να εργαστείτε προς αυτή την κατεύθυνση;”…

Μα… εσείς.

“Δουλειά σας ήταν μόνο η απλή κωδικοποίηση!”…

Τι είναι η απλή κωδικοποίηση;

“Να κατατάξετε τα άρθρα των καταστατικών αναλόγως το είδος τους (!!): Για τους Πυρήνες τα άρθρα από τα διάφορα καταστατικά είναι αυτά και αυτά, για τα Μέλη ετούτα και ετούτα, για την Κεντρική Επιτροπή εκείνα και εκείνα κλπ”.

Δηλαδή φτιάξατε μια επιτροπή 17 ανθρώπων (!!) που συνεδρίαζαν 7 ώρες την ημέρα κάθε δεύτερη ημέρα για 10 ημέρες, πολλές φορές μην πηγαίνοντας στις δουλειές τους, για να κάνουν τη δουλειά που ένας / μια γραμματέας θα έκανε σε δύο ώρες;

“………………”

Και ο διάλογος που έγινε μπροστά σε τόσο κόσμο και με διαδικαστικές λεπτομέρειες ότι θα συνθέσουμε τα καταστατικά σε όσα μπορούμε λιγότερα, θεωρείται ξαφνικά ως …μη γενόμενος;

“………………”

Μήπως τελικά όλη αυτή η ασυνάρτητη επίθεση είναι μία άκομψη προβολή της ανυπόμονης επιθυμίας σας να είχε επικρατήσει από την όλη διαδικασία …ως εκ θαύματος ένα συγκεκριμένο καταστατικό ενός συγκεκριμένου συναγωνιστή;

“………………”

 Την επόμενη κιόλας μέρα, οι μάσκες έπεσαν πλήρως, και επιβεβαιώθηκαν πρακτικά και ξεκάθαρα όλα τα παραπάνω περί αυλής, μιντιοκρατίας και αμετροέπειας: Ο συναγωνιστής Δημήτρης Καζάκης επέλεξε να πληροφορηθεί μονόπλευρα το όλο ζήτημα, χωρίς να μας πάρει ούτε ένα τηλέφωνο για να μας ρωτήσει “βρε παιδιά, τι έγινε ακριβώς;”. Ακόμα χειρότερα, εκμεταλλευόμενος την προνομιακή του θέση στο “Ράδιο Χωρίς FM”, και χωρίς να λογαριάσει την ανάγκη για ενότητα του Ε.Πα.Μ. εν όψει του Συνεδρίου, προχώρησε σε ένα τριήμερο κρεσέντο πρωτοφανούς υπέρβασης των ορίων της δικαιοδοσίας του, του εμπεριστατωμένου πολιτικού διαλόγου αλλά και της συμβατικής ευπρέπειας, λοιδορώντας την επιτροπή καταστατικού (και όχι μόνο), και θεωρώντας τελικά, έχοντας χάσει κάθε μέτρο (από τα όσα έλεγε, όχι μόνο σε σχέση με το καταστατικό, αλλά και γενικότερα), ότι το Ε.Πα.Μ. είναι …ο ίδιος!!

Αναφέρω επιγραμματικά, αν και είναι πλέον πασίγνωστα:

“Ήρθε ο καιρός του κουρέματος ”, “θα τους κάνω ηλεκτροσόκ”, “με δονητές θα βγουν οι γαιοσκώληκες”, “ένα δημοκρατικό κίνημα χρειάζεται …φυσικό ηγέτη!! (άραγε την δομική αντίφαση την παρατηρεί εδώ κανείς, σαν τον «ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο»;) και φυσικός ηγέτης είναι αυτός που αναδεικνύεται από τον κόσμο” κλπ κλπ κλπ…

Προφανώς, σε τόσο ακραίες περιπτώσεις βοναπαρτισμού, ο μόνος αντίλογος που έχει νόημα είναι η “αβάσταχτη βαρύτητα του …αυτονόητου”. Αντιγράφω λοιπόν αυτολεξεί από την Ιδρυτική Διακήρυξη:

“Το Ε.Πα.Μ. είναι ανοιχτό σε κάθε δημοκράτη, πατριώτη, αγωνιστή που θέλει να παλέψει για τους ίδιους σκοπούς, χωρίς να ζητά πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, ή υποκλίσεις σε αυτόκλητες αυθεντίες, αυτοδιορισμένους ηγέτες, παράγοντες και αφανείς ή εμφανείς κομματικούς μηχανισμούς”.

Ή, απλά ραδιοφωνικά μαθήματα για το πώς να κάνετε την Ιδρυτική Διακήρυξη κουρελόχαρτο

Να συμπληρώσω εδώ, ότι όλο το παραπάνω στημένο μιντιακό παραλήρημα έλαβε χώρα χωρίς φυσικά εμείς να έχουμε ως επιτροπή καταστατικού ούτε τη δυνατότητα απάντησης (τουλάχιστον όχι ίδιου βεληνεκούς με όρους μαζικού ακροατηρίου), αλλά ούτε και τη διάθεση απάντησης, τουλάχιστον όχι σε τέτοιο επίπεδο, μιας και επιλέξαμε συνειδητά να μην πολώσουμε, για το καλό του Μετώπου, την ατμόσφαιρα.

Και για να προλάβω εδώ τους (καλοπροαίρετα) δύσπιστους αναγνώστες: “Ααααααα, δηλαδή «πάνω από όλα η ενότητα» μας λέει ο Λουτέσιος ο …αφελής, ή ο Λουτέσιος που μας το παίζει αφελής”. Δεν είναι όμως έτσι: Αν ήθελα να διαλύσω το Ε.Πα.Μ., όλοι ξέρουν ότι στο Συνέδριο μου δόθηκε η ευκαιρία να το κάνω και (προφανώς) δεν το έκανα. Συνεχίζουμε.

Η αδιανόητη όσο και τραγελαφική θέση λοιπόν εκείνων των μελών της προσωρινής πολιτικής επιτροπής που θεώρησαν ότι είχαμε κάνει ως επιτροπή καταστατικού κάτι “επιλήψιμο”, ήταν ότι προσπαθήσαμε να “θάψουμε” το καταστατικό του Δημήτρη Καζάκη ώστε να μην φτάσει στο Συνέδριο (θέση που ο εν λόγω συναγωνιστής εντελώς άκριτα συμμερίστηκε). Το γεγονός ότι είχαμε τονίσει πως όσες προτάσεις δεν είχαμε την ευχέρεια ή την δικαιοδοσία να επεξεργαστούμε, προφανώς θα πάνε στο Συνέδριο αυτούσιες, για κάποιον ανεξήγητο λόγο αγνοήθηκε (κατά το “πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό”).

Αλλά πέρα από αυτό: Ας πούμε ότι 17 (υπενθυμίζω: μεταξύ μας άγνωστοι!!) άνθρωποι γίναμε συνωμότες εναντίον του Δημήτρη Καζάκη, έτσι, ξαφνικά, επειδή μας ήρθε. Και εγώ ο “συντονιστής”, αρχισυνωμότης. (Παν)ηλίθιο όμως δεν με έχει πει ποτέ κανένας. Αν ήθελα λοιπόν να “συνωμοτήσω”, θα επέλεγα τον μόνο τρόπο ώστε …να μην τα καταφέρω; Αφού πολύ απλά, όπως είχε κάθε δικαίωμα, ο (κάθε) Δημήτρης Καζάκης θα έλεγε: “Έτσι μου είστε; Κι εγώ τότε καταθέτω το καταστατικό μου απευθείας στο Συνέδριο”. Θα το αρνιόταν αυτό η προσωρινή πολιτική επιτροπή; Στον …Δημήτρη Καζάκη;;

“Πανάθεμά σας, μία φορά έλαχε και σε μένα να έχω συκοφάντες στη ζωή μου, έπρεπε να πέσω στους πιο ανόητους; Ούτε μια ίντριγκα της προκοπής, σχεδόν βαριέσαι να τους απαντήσεις…”

Σκέψεις…

Και φτάνουμε στο Συνέδριο… Ε, αυτά πια τα ξέρουν και οι πέτρες:

  • Παρωδία εκλογή (άρα δηλαδή επιβολή) …αντικειμενικού προεδρείου (το οποίο επί τρεις ημέρες παρενέβαινε “ετσιθελικά” όπου και όπως ήθελε), έπειτα από ανύπαρκτη κατάθεση υποψηφιοτήτων και ανύπαρκτη ψηφοφορία για κάθε μέλος του προεδρείου ξεχωριστά.
  • Καμία εκλογή (άρα δηλαδή επιβολή) εισηγήσεων και εισηγητών, έπειτα από ανύπαρκτη κατάθεση υποψηφιοτήτων και ανύπαρκτη ψηφοφορία για κάθε θέμα εισήγησης ή για κάθε εισηγητή ξεχωριστά.
  • Μηδενικός απολογισμός πεπραγμένων.
  • “Σκασμός μιλάω” και απαράδεκτοι προπηλακισμοί συναγωνιστών μας που τόλμησαν (!!) να διαμαρτυρηθούν για αυτή την φράση.
  • Αυλοκόλακες χειροκροτητές δια πάσαν νόσον και πάσαν …νόσον.
  • Εγκάθετοι κατήγοροι εναντίον του συναγωνιστή Δημήτρη Πατέλη (που πήραν όμως την απάντηση που έπρεπε από την συντριπτική πλειοψηφία των συνέδρων).
  • Παρατηρητές με κάρτες συνέδρων, και όχι από λάθος της (κατ’ εξαίρεση άψογης) Γραμματείας Συνεδρίου.
  • Συλλογή υπογραφών για να χρισθεί …πρόεδρος του Ε.Πα.Μ. συγκεκριμένος σύνεδρος (μαντέψτε ποιός).
  • Καθυστέρηση της διαδικασίας εκλογής Ε.Σ.Σ., με αποτέλεσμα να αποχωρήσουν λόγω του ταξιδιού επιστροφής συγκεκριμένοι σύνεδροι από την επαρχία και να μην προλάβουν να ψηφίσουν.

Όσο για την φοβερή …“μάχη για το καταστατικό”, απλά θα πω, σε ό,τι με αφορά, πως ειλικρινά έκανα οτιδήποτε περνούσε από το χέρι μου ώστε εκείνο το βράδυ του Σαββάτου να επιτευχθεί (στην κόψη του ξυραφιού, άρθρο προς άρθρο) η χρυσή τομή (ή ο συμβιβασμός, αν προτιμάτε, δεν φοβάμαι τις λέξεις) ανάμεσα στην κλιμακωτά (από Marcia Moderato έως ενίοτε Prestissimo), συνειδητά και αλαζονικά απειλούμενη ενότητα του Ε.Πα.Μ. από τη μία, και σε ένα καταστατικό που θα ήταν όσο το δυνατόν λιγότερο ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ από την άλλη. Όμως, παρόλο που, σε αυτό ακριβώς το σημείο, “παίζω στην έδρα μου”, με την έννοια ότι θα μπορούσα να γράψω …άλλες τόσες σελίδες για το τι ακριβώς (σε επίπεδο προσωπικών διαλόγων) έγινε στην διαβόητη διαπραγμάτευση, θα επιλέξω, ελπίζοντας να ακολουθήσω μαθητεία πολιτικής ενάργειας (ή, αν μη τι άλλο, να αποποιηθώ το δέλεαρ της επί προσωπικού κριτικολαγνείας), να μην το κάνω. Η επιστολή μου είναι πολιτική και έτσι θα παραμείνει.

Κουτσά–στραβά όμως, το Συνέδριο τελείωσε. Λίγες μέρες μετά λοιπόν, το μεγάλο Σάββατο, ειδοποιούμαι (τελευταία στιγμή και μέσω άλλου μέλους του Ε.Σ.Σ., δηλαδή όχι επίσημα), ότι στον Βόρειο Τομέα συγκαλείται (από ποιόν;) έκτακτη άτυπη συνεδρίαση “μελών του Ε.Σ.Σ. που είναι στην Αθήνα” (;;) για να μιλήσουμε για τις εκλογικές συμμαχίες. Το παράτυπο της όλης διαδικασίας ολοκληρώθηκε από:

  • Το ότι υπήρξαν μέλη του Ε.Σ.Σ. που δεν ειδοποιήθηκαν καν, αν και βρίσκονταν στην Αθήνα.
  • Το γεγονός ότι κανείς δεν ερωτήθηκε για το προεδρείο της συγκεκριμένης συνάντησης.
  • Το ότι άτομα εκτός Ε.Σ.Σ. παρευρίσκονταν και είχαν δικαίωμα λόγου χωρίς επίσης αυτό να έχει αποφασιστεί από κανέναν.

Στη συζήτηση που τέλος πάντων τελικά έγινε, η πλειοψηφία των παρόντων μελών του Ε.Σ.Σ. διαφώνησε με την πρόταση να συνεργαστούμε με την Δημοκρατική Αναγέννηση του Στέλιου Παπαθεμελή.

Πρακτικά τηρήθηκαν, συναγωνιστές;

Και φτάνουμε στην Τρίτη του Πάσχα. Συγκαλείται (νόμιμα αυτή τη φορά) το Ε.Σ.Σ., υποτίθεται για να αποφασίσει για τις εκλογικές συμμαχίες. Εκεί όμως απλά μας …ανακοινώνεται (!!) η συμμαχία στα πλαίσια του Μετώπου του ΟΧΙ (η οποία είχε “διαρρεύσει” ήδη από τη Δευτέρα) , με τις γνωστές και μη εξαιρετέες φίλιες δυνάμεις – και με την αίολη δικαιολογία ότι η συμμαχία αυτή είναι φυσικό επακόλουθο της σχετικής απόφασης του Συνεδρίου!!

Όμως:

Η απόφαση του Συνεδρίου αναφερόταν γενικά στις εκλογικές συμμαχίες, και όχι στην (όποια) συγκεκριμένη συμμαχία. Παραθέτω:

“Η πολιτική συμμαχιών είναι για το Ε.Πα.Μ. ζήτημα αρχών…. Oι πολιτικές επαφές συμμαχιών με ηγεσίες άλλων πολιτικών δυνάμεων μπορούν να γίνουν μόνο στη βάση ότι οι δυνάμεις αυτές είναι ρητά αντιμνημονιακές.”

Άρα, πέραν της γενικής κατεύθυνσης (καμία διαφωνία επ’ αυτού), κάθε συγκεκριμένη πρόταση για συμμαχία κανονικά θα έπρεπε:

  • Να αποφασιστεί (και όχι απλά να επικυρωθεί ως τετελεσμένο γεγονός) από το Ε.Σ.Σ., μια και μόνο εκείνο, βάση του καταστατικού (Άρθρο 35) “έχει την ευθύνη του κεντρικού συντονισμού με βασική αρμοδιότητα να επιβλέπει την εφαρμογή των αποφάσεων του συνεδρίου και να συντονίζει κεντρικά την δράση του Ε.Πα.Μ.”
  • Να εξεταστεί σε σχέση με τη συμβατότητά της με την Ιδρυτική Διακήρυξη του Ε.Πα.Μ., από την οποία αντιγράφω την ακόλουθη παράγραφο:

“Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη, βαθύτερη και όχι λιγότερη δημοκρατία. Απαιτεί τον λαό διαρκώς στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων. Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας. Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.”

Δεν θα μιλήσω για “γραφικούς”, “ρεζίλι” κλπ.Τα έχουν πει τόσοι άλλοι, και δυστυχώς (δεν χαίρομαι με την κατάντια του Ε.Πα.Μ., κάθε άλλο) στις 7 Μαΐου θα τα πούνε πολύ περισσότεροι. Θα αφήσω όμως στην κρίση του οποιουδήποτε το αν συνεργαζόμαστε με δημοκράτες και με “αδιάφθορους (όχι απαραίτητα στο οικονομικό επίπεδο) μη κυβερνητικούς και μη απολυταρχικούς”. Τόσο απλά.

Ας προσθέσουμε όμως εδώ και κάτι ακόμα που είναι πάρα μα πάρα πολύ σημαντικό: Λέγαμε ότι οι εκλογές δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά “μία ακόμα μάχη”. Άραγε μάχη για το Ε.Πα.Μ. ή για την χώρα; Αν “η πολιτική συμμαχιών είναι για το Ε.Πα.Μ. ζήτημα αρχών”, και η μεγαλύτερη Αρχή μας είναι να (προσπαθήσουμε να) σώσουμε τον τόπο, τότε για ποιόν λόγο η μη κάθοδός μας στις εκλογές και η συνακόλουθη άνευ όρων υποστήριξη των αντιμνημονιακών σχηματισμών (άρα, υπό αυτή την έννοια, συμμαχία) που σίγουρα θα μπουν στη Βουλή (δηλαδή, με λίγα λόγια, η ψήφος κατά συνείδηση), δεν συνάδει με την απόφαση του Συνεδρίου; Μέτωπο είμαστε, μετωπικά σκεφτόμαστε.. Έτσι δεν είναι; Μα ναι, (υποτίθεται ότι) έτσι σκεφτόμαστε στο Ε.Πα.Μ., χωρίς “καρεκλοκενταυρισμούς” και “βουλευτολαγνεία” …Όχι;

Τώρα δηλαδή που κατεβαίνουμε στις εκλογές, και που είναι κοινός τόπος ότι οι προσδοκίες μας έχουν άνω φράγμα το 1%, ποιόν εξυπηρετούμε που θα κόψουμε χωρίς λόγο ψήφους (και πιθανόν και έδρες) από το αντιμνημονιακό μπλοκ; Γιατί δεν το λογαριάσαμε ΑΥΤΟ; Ανάμεσα στο “φιλο–” και στο “ματαιο–”, ποιό συνθετικό επιλέγει η “δόξα”στο δρόμο της προς την κάλπη;

“Ποτήρια γεμάτα με νερό αναζητούν σταγόνες για να ξεχειλίσουν. Πληροφορίες www.epamhellas.gr”.

Τι κάνεις λοιπόν σε αυτήν την περίπτωση που το ποτήρι πια ξεχειλίζει; Προφανώς …τα βροντάς και φεύγεις. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι το (κάθε) Ε.Πα.Μ. το αγαπάμε “τρίτο χέρι”: αγαπάμε τη χώρα και τον λαό, άρα στρατευόμαστε στον αντικατοχικό αγώνα, άρα εντασσόμαστε στο (κάθε) Ε.Πα.Μ. που πιστεύουμε ότι εξυπηρετεί αυτόν τον αγώνα καλύτερα. Άλλο πράγμα ο σκοπός, άλλο πράγμα το μέσο. Και όταν τελικά αυτά τα δύο, για τους όποιους λόγους, καταλήγουν να συγκρούονται, προφανώς και δεν υπάρχει δίλημμα του τι πρέπει να επιλέξουμε.

Όμως, την Δευτέρα, λίγο μετά την “διαρροή” της πληροφορίας για την συγκρότηση του Μετώπου του ΟΧΙ, μου …“σφηνώθηκε” στο μυαλό μια αιρετική ιδέα: Κι αν δηλαδή, εδώ που φτάσανε τα πράγματα, με το Ε.Πα.Μ. να σύρεται από την “ηγεσία” του σε μία κατ’ ουσίαν ακροδεξιά πολιτική συμμαχία, μπορούσαμε (άξαφνα) να πετύχουμε κάτι που δεν το είχαμε καν σκεφτεί; Μήπως το διαφαινόμενο κύκνειο άσμα του Ε.Πα.Μ. (το Μέτωπο του ΟΧΙ) είχε τη δυνατότητα (…κατά λάθος) να εξυπηρετήσει τον αντικατοχικό αγώνα από ένα μετερίζι εντελώς διαφορετικό; Μήπως να στηρίξω το Ε.Πα.Μ. στις εκλογές με όλες μου τις δυνάμεις, όσο απόλυτα κι αν διαφωνώ, μια και …υπάρχει λόγος;

Ω, τι ειρωνεία! Τι τραγική ειρωνεία, θεέ μου! Τι κατάντια για ένα “Παλλαϊκό Μέτωπο” να είναι χρήσιμο πια μόνο ως ακροδεξιό ανάχωμα, ώστε να κόψει ψήφους από τους άλλους σχηματισμούς της άκρας δεξιάς (μια και πλέον το πολιτικό ακροατήριο είναι σε μεγάλο ποσοστό κοινό), για να …μείνουν τελικά όλοι έξω από τη Βουλή!

Απαραίτητη διευκρίνιση: το πολιτικό ακροατήριο ΕΞΩ από το Ε.Πα.Μ. είναι πλέον σε μεγάλο ποσοστό κοινό με αυτό της άκρας δεξιάς. Τα μέλη του Ε.Πα.Μ., είτε πρώην είτε νυν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, πίστευα πάντα και πιστεύω ακράδαντα ότι είναι έντιμοι αγωνιστές και δημοκράτες. Μας ενώνουν προφανώς κοινές ανησυχίες, συναφείς ιδέες και (εν τέλει) τα ίδια προτάγματα, παρά τη νεότευκτη διαφωνία μας σχετικά με το μέσο του αγώνα.

Οι επόμενες μέρες λοιπόν αναλώθηκαν σε υπολογισμούς, συγκέντρωση και επεξεργασία στατιστικών στοιχείων, αναλύσεις ποσοστών και προβλέψεων, μελέτη επίσημων και “ανεπίσημων” δημοσκοπήσεων, “ασκήσεις επί χάρτου” βάση του εκλογικού νόμου και των “λεπτών” του σημείων, και βέβαια συζητήσεις με συναγωνιστές που εκτιμώ και εμπιστεύομαι.

“Έξυπνη ιδέα αλλά παρακινδυνευμένη, τα νούμερα μάλλον δεν βγαίνουν”. “Υπερβολικά τακτικίστικο, υπάρχει περίπτωση να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα” …Φαντάζεστε;

Με τις δύο επικρατούσες απόψεις των συναγωνιστών που συμβουλεύτηκα να είναι οι παραπάνω, και με τα νούμερα όντως τελικά να μην βγαίνουν σε κανένα πιθανό εκλογικό σενάριο, η …τελευταία μου ελπίδα (ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται) είχε κι αυτή εξανεμιστεί.

Συναγωνιστές, παραιτούμαι.

Υ.Γ. 1

Η παρούσα επιστολή αποστέλλεται μόνο σε mail Πυρήνων και στο κεντρικό Ε.Πα.Μ. Δεν αποστέλλεται σε προσωπικά mail παρά μόνο όσων συναγωνιστών μου το έχουν ζητήσει οι ίδιοι.

Υ.Γ. 2

Τους τελευταίους τρεισήμισι μήνες γνώρισα υπέροχους ανθρώπους και έζησα έντονες στιγμές. Ευχαριστώ για αυτό. Στις δύσκολες εποχές που έρχονται, κάθε συναγωνιστής που βαδίζουμε μαζί είναι και μία παρακαταθήκη ελπίδας. Προφανώς και δεν θα …χαθούμε (όταν βρίσκεσαι πραγματικά, βρίσκεσαι για πάντα).

Venceremos!

.

Categories: Επικαιρικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Blog στο WordPress.com.