Θεωρητικά

ΟΧΙ στην επαναφορά της θανατικής ποινής

.

Σε μια ανήκουστη, απάνθρωπη, ανιστόρητη και ξεδιάντροπη «πρωτοβουλία», η χρυσή αυγή προτείνει την επαναφορά της θανατικής ποινής. Περιττό φυσικά να μιλήσω για το «ποιόν», το «επίπεδο» και τις «ιδέες» των νεοναζιστών κτηνανθρώπων. Με αφορμή όμως αυτήν την «πρωτοβουλία», θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σχετικές σκέψεις μου.

Θα προσπεράσω γρήγορα όσα θεωρώ τόσο αυτονόητα που δεν μπορώ να διαχειριστώ καμία διαλογική διαπραγμάτευση γύρω τους : Το ότι η (κάθε) ζωή είναι ιερή και συνιστά αυταξία, το ότι ηθικά, συνειδησιακά και ανθρώπινα κανείς δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα και για κανέναν λόγο να την αφαιρεί από κανέναν, το ότι δικαιοσύνη δεν σημαίνει εκδίκηση, το ότι ο πολιτισμός δεν “πατσίζει” με τη βαρβαρότητα στο δικό της γήπεδο, και βέβαια το ότι ο ύψιστος σκοπός όλων των κοινωνιών της ανθρωπότητας (πρέπει να) είναι η ολιστική προστασία όλων των ανθρώπων και ο εφοδιασμός τους με όλα τα απαραίτητα υλικά ή άυλα αγαθά ώστε αυτοί να φτάσουν στο μέγιστο δυνατό επίπεδο αυτοεκπλήρωσης (και θα πρέπει, αν μη τι άλλο, να είναι ζωντανοί για να το πετύχουν αυτό).

Έτσι, πέρα από τα εκ των ων ουκ άνευ προαναφερθέντα, και για να αποστομώσω εξ αποδυτηρίων όσους βιάζονται να κανιβαλίσουν τον όρο “κουλτουριάρης”, θα επιλέξω να αναλύσω το όλο ζήτημα από μια πιο “πρακτική”, πιο “χρησιμοθηρική” σκοπιά.

Ας εκκινήσουμε λοιπόν από τα στοιχειώδη : Κατ’ αρχήν, τι σημαίνει «σε σκοτώνω επειδή σκότωσες»; Αυτή η ψυχαναγκαστικά γραμμική σχέση μεταξύ αιτίου και αιτιατού υποδηλώνει ένα σκεπτικό καθηλωμένο στο πιο ακατέργαστο θυμικό, στη νηπιακή ανωριμότητα («μία σου και μία μου») και στη θεοκρατική αμορφωσιά («οφθαλμός αντί οφθαλμού»). Σκοπός μιας οργανωμένης κοινωνίας δεν είναι να τιμωρεί τον «κακό» προκειμένου να νιώσουν καλύτερα οι συγγενείς του θύματος. Ούτε, πολύ περισσότερο, να προσφέρει εκ του πονηρού «παρηγοριά» στους λογής αδικημένους και κατατρεγμένους, ώστε να ξεχάσουν (προσωρινά) τα προβλήματά τους, είτε μέσω της διεστραμμένα παρηγορητικής ευφορίας του «κοίτα, υπάρχουν και χειρότερα», είτε μέσω του διαταξικού εφησυχασμού ότι «το σύστημα δουλεύει» και τιμωρεί τους κακούς, άρα επιβραβεύει τους καλούς, άρα, δεν μπορεί, «θα έρθει άσπρη μέρα και για μας» που πηγαίνουμε «με τον σταυρό στο χέρι». Όποιος νιώθει αδύναμος, φοβάται. Όποιος φοβάται, θέλει να ελπίζει. Και έχοντας (σχεδιασμένα) καθηλωθεί ψυχοπνευματικά σε μία ανήλικη κατάσταση, περιμένει έναν «μπαμπάκα» να τον πάρει από το χεράκι και να τον σώσει, κατακεραυνώνοντας ταυτόχρονα τους υπεύθυνους για την κατάντια του. Αν είναι δεξιός, περιμένει τον θεό. Αν είναι δήθεν «αριστερός» (τουτέστιν, συντηρητικός σοβιετόφιλος παλαιοκομματικού τύπου), τον νέο Στάλιν. Σε κάθε περίπτωση, πανεύκολα χειραγωγήσιμος, πείθεται άνετα ότι ο εχθρός (μιας και χρειάζεται έναν εχθρό για να ξεσπάσει) είναι, κατά το δοκούν, οι μετανάστες, οι μαύροι, οι Εβραίοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι γυναίκες, τα παιδιά (ναι, καλά διαβάσατε), οι κοκκινομάλληδες, οι αριστερόχειρες, οι χορτοφάγοι, ή, πιο ύπουλα, πιο γενικά και πιο αόριστα, «οι κακοί». Που αν αφανιστούν, ο τόπος «ξεβρωμίζει».

Σας θυμίζει τίποτα όλο αυτό; Τους νεοέλληνες μήπως; Για πάμε παρακάτω.

Ποιός (πρέπει να) είναι όμως ο αληθινός σκοπός μιας οργανωμένης κοινωνίας; Πολύ απλά, ο σκοπός της (υποτίθεται ότι) είναι η βελτίωση της ζωής των μελών της, μέσω κανόνων οι οποίοι :

1. Μας διευκολύνουν να συνυπάρχουμε όσο το δυνατόν πιο δίκαια.

2. Εξυψώνουν τα ευγενή έμφυτα ανθρώπινα  χαρακτηριστικά έναντι των ταπεινών, ώστε οι ίδιοι (οι κανόνες) να μας χρειάζονται όλο και λιγότερο.

Ας δούμε τη θανατική ποινή λοιπόν κάτω από το πρίσμα των δύο αυτών αξιωμάτων :

1α. Αν οι συλλογικοί κανόνες για δίκαιη συνύπαρξη λειτουργούν σωστά, τότε τα κοινωνικά αίτια των εγκλημάτων (για παράδειγμα, η ανέχεια σε σχέση με εγκλήματα όπως οι ληστείες, ή η έλλειψη παιδείας σε σχέση π.χ. με τα λεγόμενα «εγκλήματα πάθους») εξαλείφονται. Μαζί τους εξαλείφεται και η πλειοψηφία των εγκληματιών (πλην των ψυχοπαθολογικών περιπτώσεων). Έτσι, αν πρέπει να αρχίσουμε από κάπου, και αν θέλουμε να είμαστε τίμιοι με τους εαυτούς μας ακολουθώντας την εργώδη οδό και όχι την εύκολη, τεμπέλικη, «ωχ αδερφέ» λύση του «…σκοτώστε τους!», θα πρέπει να αρχίσουμε από την εξάλειψη της κάθε λογής κοινωνικής αδικίας.

1β. Η θανατική ποινή δεν μας βοηθά να συνυπάρχουμε πιο δίκαια. Η απομόνωση των εγκληματιών από το κοινωνικό σύνολο επιτυγχάνεται το ίδιο αποτελεσματικά με τη στέρηση της ελευθερίας τους. Άρα, εξετάζοντας επίτηδες το όλο θέμα εντελώς ψυχρά και πρακτικά, δεν κερδίζουμε κάτι με το να τους σκοτώνουμε. Τουναντίον, συνηθίζουμε, εσωτερικεύουμε, αποστηθίζουμε και τελικά εθιζόμαστε τόσο πολύ στη βία, που την αναπαράγουμε σαν κοινωνία όλο και συχνότερα και όλο και εντονότερα (στις ΗΠΑ, στη Μέκκα δηλαδή της θανατικής ποινής, η εγκληματικότητα έχει ανέλθει σε δυσθεώρητα ύψη).
Αντίθετα, εντάσσοντας τους εγκληματίες σε μια διαδικασία σωφρονισμού (πέρα από ότι τους απομονώνουμε αποτελεσματικά …δουλέψει-δε-δουλέψει ο σωφρονισμός), μέσα στα πλαίσια ενός ανθρωποκεντρικού και λειτουργικού σωφρονιστικού συστήματος, όλες οι σχετικές επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι οι συντριπτικά περισσότεροι εξ αυτών βελτιώνουν θεαματικά την κοινωνική τους ενσυναίσθηση και μπορούν κάποια στιγμή να επανενταχθούν ομαλά στο κοινωνικό σύνολο, πράγμα που ολοφάνερα αποτελεί τη μεγαλύτερη νίκη όλων μας απέναντι στη βία και στον κακό εαυτό μας.
Κι ας μη βιαστεί κάποιος να πει «μα τι αφελής είσαι!…» Μίλησα, ναι, για λειτουργικό σωφρονιστικό σύστημα. Και επειδή δηλαδή δεν το έχουμε, δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να το φτιάξουμε (μέσω της γενικότερης ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗΣ προσπάθειας που έχουμε ως καθήκον μπροστά μας για αλλαγή των τωρινών κοινωνικών δομών και σχέσεων), ακόμα κι αν αποδεδειγμένα είναι η σωστή λύση; Πάλι κι εδώ λοιπόν ο ωχαδερφιμός και η τεμπελιά του νεοέλληνα, η νοοτροπία του «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» και του «πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι». Αν κάποιος είναι ευθυνόφοβος και φυγόπονος, εντάξει, ας είναι. Ο ίδιος άνθρωπος όμως δεν έχει δικαίωμα να έχει (την όποια) άποψη επί του θέματος. Το «μονά-ζυγά δικά μας» σε αυτή χώρα, που κανείς δεν βγάζει το φίδι από την τρύπα καταναλώνοντας προσωπικό κόπο και χρόνο, αλλά όλοι έχουν άποψη από την καρέκλα του καφενείου, πρέπει να τελειώσει.

2α. Εκτός από το πρακτικό, υπάρχει και το θέμα της μαζικής νοοτροπίας, της συλλογικής συνείδησης που διαμορφώνουμε ως λαός και του πόσο επηρεαζόμαστε προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Με λίγα λόγια : Αν τα ταπεινά έμφυτα ανθρώπινα  χαρακτηριστικά υπερισχύσουν έναντι των αντίστοιχων ευγενών, με αφορμή (και) την επαναφορά της θανατικής ποινής, αυτό δεν θα εκφραστεί μόνο στην «τιμωρία» των εγκληματιών. Αν το ταμπού σπάσει, το τέρας που θα γεννηθεί δεν θα χορτάσει εύκολα. Αύριο, μεθαύριο, κάθε μέρα που περνάει, θα δηλητηριάζει με μαθηματική ακρίβεια όλο και περισσότερες εκφάνσεις τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού μας βίου, μέχρι να καταντήσουμε οικειοθελώς ένας αποκτηνωμένος όχλος που διψά για βία και για θάνατο. Οι συνέπειες για όλους μας; Προφανώς τραγικές.

2β. Κι αν γίνει …λάθος; Αν η πολιτεία, εν ψυχρώ και εκ προμελέτης, δολοφονήσει έναν αθώο; Κι αν ΔΕΝ γίνει λάθος; Αν η πολιτεία, εν ψυχρώ και εκ προμελέτης, δολοφονήσει έναν ένοχο;
Κοινή συνισταμένη είναι πάντα η δολοφονία, κι αυτό ούτε καλλωπίζεται ούτε αλλάζει.

Μένει μόνο ένα τελευταίο αντεπιχείρημα. Αντεπιχείρημα κάφρων, αλλά για να είμαι τυπικός θα ασχοληθώ και με αυτό. Είναι το απλοϊκό και κλασικό «καλά όλα αυτά, αλλά αν έρθει κάποιος και σου σκοτώσει τη μάνα τι θα κάνεις; δε θα θες να τον σκοτώσεις;»

ΠΡΟΦΑΝΩΣ! Μόνο που αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω για να δουλεύει η κοινωνία σωστά και όχι λάθος. Στα λόγια μου έρχεστε λοιπόν, χωρίς να το καταλαβαίνετε, ω κάφροι : Η κοινωνία πρέπει να λειτουργεί ευνομούμενα, με κανόνες δικαίου και με ανθρωπιά, ΑΚΡΙΒΩΣ για να προστατέψει ηθικά και εμένα (τον κάθε εμένα) από τον ίδιο μου τον εαυτό όταν δεν θα μπορώ να συγκρατήσω το ζώο που έχω (όπως όλοι) μέσα μου. Είναι τότε, που θα διψάω για εκδίκηση και δεν θα μπορώ να βάλω εγώ φραγμό στον εαυτό μου, που πρέπει να το κάνει η κοινωνία και οι πολιτισμένοι νόμοι της. Για να μην καταντήσω μισάνθρωπος, υπάνθρωπος και τελικά σκατάνθρωπος.

Υ.Γ.
Η λέξη «εγκληματίες» χρησιμοποιείται στο κείμενο εντελώς συνειδητά – αν θέλετε, με τη «Ντοστογιεφσκική» έννοια. Δεν υποστηρίζω, αναμασώντας political correct συμβατικότητες, ότι δεν πρέπει να εφαρμόζουμε τη θανατική ποινή σε «ποινικούς κρατούμενους». Υποστηρίζω ότι δεν πρέπει να εφαρμόζουμε τη θανατική ποινή (ούτε) σε εγκληματίες.

Αυτά. Κι ένα βίντεο για κερασάκι :

.

Categories: Θεωρητικά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.